De schilderijen van Julie De Bleeckere kunnen niet onder een en dezelfde noemer worden geschaard. Haar werk kent echter een vertakking zonder zich al te ver van eenzelfde thematiek te verwijderen.
Stilzwijgende, mystieke rotsen, de vergankelijkheid van een hoopje op elkaar gestapelde schedels, lege en eenzame ruimtes: Het zijn beelden die zich steeds opnieuw herhalen in het werk van Julie De Bleeckere. Anderzijds zijn er haar eerder conceptueel maatschappelijk getinte schilderijen : een pistool op een bord, een gifgroene beschermingspak, een gasmasker, …
Centraal staan telkens weer thematieken als het gebrek aan menselijke communicatie en interactie, leegte, gelaten eenzaamheid, alsook de haast ironische dualiteit tussen bescherming en dreiging.
De kunstenares heeft zich in de loop der jaren een eigen, authentieke schriftuur aangemeten. Magere lagen overlappen elkaar en laten ruimte voor transparantie. Deze schriftuur lijkt op geen enkele manier geforceerd, maar ondersteunt en versterkt daarentegen de gelaagdheid van haar thematieken.

tekst: Wouter Verbeke