NL – De schilderijen van Julie De Bleeckere kunnen niet onder een en dezelfde noemer worden geschaard. Haar werk kent echter een vertakking zonder zich al te ver van eenzelfde thematiek te verwijderen.
Stilzwijgende, mystieke rotsen, de vergankelijkheid van een hoopje op elkaar gestapelde schedels, lege en eenzame ruimtes: Het zijn beelden die zich steeds opnieuw herhalen in het werk van Julie De Bleeckere. Anderzijds zijn er haar eerder conceptueel maatschappelijk getinte schilderijen : een pistool op een bord, een gifgroene beschermingspak, een gasmasker, …
Centraal staan telkens weer thematieken als het gebrek aan menselijke communicatie en interactie, leegte, gelaten eenzaamheid, alsook de haast ironische dualiteit tussen bescherming en dreiging.
De kunstenares heeft zich in de loop der jaren een eigen, authentieke schriftuur aangemeten. Magere lagen overlappen elkaar en laten ruimte voor transparantie. Deze schriftuur lijkt op geen enkele manier geforceerd, maar ondersteunt en versterkt daarentegen de gelaagdheid van haar thematieken.

tekst: Wouter Verbeke

FR – Les œuvres de Julie De Bleeckere ne peuvent pas être classées dans une direction ou une appellation uniques.
Son travail est constitué par de multiples ramifications, mais qui ne s’éloignent jamais d’une thématique récurrente.Rochers silencieux et mystiques, espaces vides et solitaires, souvent lumineux, d’où on sent que le bonheur pourrait surgir à tous moments.
Ce sont ces thèmes qui se retrouvent souvent dans les œuvres de l’artiste.
Par ailleurs on découvre des œuvres teintées du concept de notre société, un pistolet posé sur une assiette, un masque à gaz, un habit de protection vert acide.
Ce qui constitue une thématique centrale dans ses œuvres, c’est le manque de connections, d’interactions, de communications humaines, la solitude ainsi que la dualité ironique entre protection et agression.
Au fil des années, l’artiste s’est construit une écriture personnelle. Des couches minces de peinture qui se recouvrent les unes aux autres, laissant la place à une transparence profonde. Cette écriture personnelle n’est jamais forcée ou truquée, mais renforce et soutiens au contraire la stratification de sa thématique.